MRS. DOPPELGÄNGER Episode 2 - “Mrs. Romulus & Mrs. Remus”

 

 

 

INT. BIOSCOOP-PREMIÈRE MRS. DOPPELGÄNGER. AVOND

 

We bevinden ons in een bioscoopzaal waar voornamelijk Arthouse, klassiekers en interessante Hollywood-films worden vertoond. De zaal is enkel voorzien van enkele peerlampjes. Posters van vooraanstaande acteurs en actrices hangen aan de omringende wanden (maar die zijn allang dood). De stoelen zijn met rood stof bekleed en voorzien van extra brede armleuningen en royale beenruimte. Slechts twee stoelen zijn bezet, alle andere stoelen zijn angstaanjagend leeg. Waar het normaal gesproken stil is, in en om de ruimte, staan hier verderop tientallen bezoekers (of zijn het acteurs?) luidkeels te gillen en onophoudend op de afgesloten deuren te bonken. De chaos wordt nog groter, doordat de bizarre muziek van de Young Heretics keihard door de speakers schalt. Zo wordt de sfeer en opschudding opgeroepen, die tevens in de film Mrs. Doppelgänger hangt, die over enkele ogenblikken voor het eerst zal worden afgespeeld. Daar zitten ze dan, de hoofdrolspeelsters, ieder met een fles bier en met een bak popcorn, lamlendig onderuitgezakt in de stoel. (Er zou nu het vage vermoeden moeten ontstaan dat we te maken hebben met een soort intellectuelen.)

 

 

                              S.

                       Wat lees je?

 

                              T.

                       Een tekst van jou.

 

                              S.

                       Vind je het mooi?

 

                              T.

                       Ik ben er kapot van. Ik krijg

                       acuut zin in een slok bier. Wat

                       een neerslachtig gedoe. Moet je

                       horen hoe het eindigt: ‘Ik ben  

                       de wolf en jij het meisje.’

 

                              S.

                       Godsamme, dat meen je niet!

 

                              T.

                       Jawel. Maar ik wil nu geen 

                       ruzie maken over wie van beiden

                       het sterkste is. De film begint

                       zo. 

 

                              S.

                       Ja. Over een paar minuten.

           

                              T.

                       Het is nu al hilarisch met

                       al die geluiden op de

                       achtergrond!

 

                              S.

                       Verdraaid ja. Het lijken wel

                       muzikanten met hun kabaal. 

                       Hebben we de deur wel goed 

                       afgesloten?

 

                              T.

                       Ja, er zit een schuif aan de

                       binnenkant. Er komt hier geen

                       hond binnen. Er zit duidelijk  

                       bij iedereen een steekje los

                       daar.

                      

                              S.

                       Er zijn hier al honden binnen.

                       Twee maanhonden. En ik heet

                       Mrs. Woolf.

               

                              T.

                       Juist ja. Met de nadruk op mijn

                       tatoeage. Wat gaan we eigenlijk  

                       hierna doen?

 

                              S.

                       Hierna gaan we terug naar Rome.                          

                              T.

                       Waarom in godsnaam? 

 

                              S.

                       Wat denk je? Om rotzooi te

                       trappen met alles wat we

                       hebben opgebouwd.

                   

                              T.

                       Wat als ze ons herkennen?

               

                              S.

                       Dan vermommen we ons als

                       meisjes in blauwe jurkjes.

                   

                              T.

                       En trekken we papieren zakken

                       over onze hoofden zeker en

                       doen we alsof we er niet zijn.

                              S.

                       We kunnen in hetzelfde hotel

                       verblijven. Kamer 237.

                       Limoncello-kwarktaart als

                       ontbijt.

 

                              T.

                       Dat weet ik nog. Toen zijn we

                       heel dik geworden.

 

                              S.

                       We zullen in ieder geval 

                       stiekem moeten handelen, zodat

                       we niet opvallen.

 

                              T.

                       Door wat te doen?

 

                              S.

                       Ik weet het niet. Misschien

                       niets. Misschien een boek

                       schrijven.

            

                              T.

                       En wat moet ik dan doen? De 

                       stad is al eeuwenlang geleden  

                       ontworpen.

                            

                              S.

                       Je kunt schilderen.

 

                              T.

                       Je hoeft niet te doen alsof ik

                       onnozel ben. Ik weet dat ik kan

                       schilderen.

 

                              S.

                       Ik vraag me ernstig af hoe

                       onze ziel eruitziet. Kun je dat

                       voor me tekenen?

 

                              T.

                       Dan schilder ik twee wolven en

                       een gekke maan om mee te huilen

                       in de nacht. Begrijp je wat ik

                       wil zeggen?

                        

                              S.

                       Ja. We komen allebei terug in

                       Rome. Samen.

 

                              T.

                       Stil dan nu. De film is begonnen.

© 2020 by Martens&Martens