MRS. DOPPELGÄNGER Episode 1 – “Mrs. Jekyll & Mrs. Hyde”  

 

 

 

INT. ATELIER. DAG

 

We zien een ruimte wat een schilderatelier lijkt te zijn. Meerdere schilderdoeken staan langs de muren. Er is hier geen enkele mannelijke gestalte of invloed te bekennen (die toch niemand waardeert) wel in plaats daarvan schedels en geweldige mensen. De lange houten werktafel is overladen met verftubes, penselen en schetsboeken. De verfspetters vliegen in het rond. Het maakt natuurlijk niet uit waar ze terechtkomen. (Op tafel? Achter de schermen? buiten het filmdoek bij de kijker in het haar?) Het belangrijkste is dat we begrijpen dat hier meerdere malen per week wordt gewerkt aan kunstwerken. Er liggen lege flessen (wat voor flessen, geen waterflessen) op de grond. Er zijn geen glazen in deze kamer. Hierdoor wordt de indruk gewekt dat er rechtstreeks uit de flessen is gedronken. Let op, het is  dag. Er is geen deur open en dichtgegaan. We zien twee vrouwenlichamen als een schaduw elkaar naderen. De kijker moet het gevoel krijgen, dat er niet veel tijd is verstreken sinds zij elkaar hebben gezien. Er zou zelfs de gedachte op kunnen komen, dat ze nooit gescheiden van elkaar zijn geweest. De camera richt zich nu zonder ophouden op de schildersezel, te midden van de kamer. We zien het portret dat zij zien. Het muzieknummer ‘Evil Night together’ van Jill Tracy (de wereldbekende zangeres die de kijker geheid niet kent) begeleid deze onthullende scène.

 

 

                                  S.

                        Wanneer heb je dat

                        geschilderd?

                                  

                                  T.

                        Vannacht, meteen toen ik

                        thuiskwam.

                                  

                                  S.

                        Ik zal me moeten wreken. Ik

                        zal een verdorven vrouw

                        beschrijven en men zal jou                                  herkennen.

 

                                  T.

                        Ik wist toch niet dat, als ik

                        een portret van mezelf

                        schilderde jouw gezicht zou

                        worden onthuld?

                                  S.

                        Eerlijk gezegd voel ik me

                        belazerd.

        

                                  T.

                        Ik heb me nog behoorlijk

                        ingehouden met de grijze en

                        blauwe kleuren. Misschien is

                        het nog niet af.

 

                                  S.

                        Ik ben de eerste dochter, dus

                        dan moet jij de tweede zijn.

 

                                  T.

                        Wat wil je daarmee zeggen?

 

                                  S.

                        Van alles kan maar één

                        exemplaar zijn. Een kopie van

                        het origineel is geheid het

                        werk van de duivel.

 

                                  T.

                        Ik weet wat ze zeggen over  

                        duplicaten.

 

                                  S.

                        Je zult het opnieuw moeten  

                        schilderen.

 

                                  T.

                        Ik vergeet weleens wie van de

                        twee ik ben.

 

                                  S.

                        Je moet een beslissing maken.

 

                                  T.

                        Waarover dan wel precies?

 

                                  S.

                        Of je de boosaardige helft  

                        wilt zijn of gewoon een

                        speelkameraad.

 

                                  T.

                        Ik weet het niet. Je doet zo

                        verdomd moeilijk. Ik kan er nu

                        niet helder over nadenken.

 

                                  S.

                        Het ergste is het feit dat je  

                        bezopen bent.

 

                                  T.

                        Wat als je het verkeerd hebt?

 

                                  S.

                        Ik kan het niet zomaar negeren

                        wat ik hier heb aangetroffen.

                        Nou wat wordt het?            

 

                                  T.

                        Ik bedoel, zie je niet ook

                        iets dubbelzinnigs in het         

                        schilderij?

 

                                  S.

                        We kunnen samen zowel het één

                        als het ander zijn. Bedoel je

                        dat?

 

                                  T.

                        Ja, precies. We zijn alles

                        tegelijk.

 

                                  S. 

                        Ik zie ons al voor me, hangend

                        in een museum.

 

                                  T.

                        Met jouw woorden eronder.

 

                                  S.

                        Iemand nog champagne?

© 2020 by Martens&Martens